Analiza Najprawdopodobniej obraz Wniebowzięcie Marii stanowił niegdyś środkową część poliptyku ołtarzowego, którego skrzydła nie zachowały się do dziś. W swoim kształcie obraz jest niemalże kwadratowy, co wykorzystał artysta w aranżowaniu kompozycji. Kompozycja oparta jest na pięciu polach, które mają zarys zbliżony do koła. Pole środkowe, w którym umieszczony jest Chrystus i Maria, jest większe od pozostałych, zaś cztery mniejsze wypełniają postaci adorujących Chrystusa i Marię apostołów (dolna strefa) oraz aniołowie (górna strefa). Pozy, gestykulacje postaci nadają obrazowi silny dynamizm, na twarzach postaci widać przeżywanie tegoż wyjątkowego wydarzenia. Dynamikę kompozycji obrazu wzmacnia sarkofag, ustawiony na obrazie w silnym ukosie, tak samo wieko grobu. Ponadto w tych przedmiotach wyraźnie widać próbę ukazania perspektywy zbieżnej. Dzieło łączone jest z wpływem twórczości takich osobowości jak Wit Stwosz, Jan Polak, Mistrz Apoteozy Marii, który działał w Kolonii czy malarzy młodszej generacji prymitywistów niderlandzkich.