thumb|250px Małżeństwo w nauczaniu Jana Chryzostoma nazwane zostało „sakramentem miłości” (αγάπης μυστήριον), ponieważ jego istotę upatrywał on w jednoczeniu ciał i dusz małżonków, którego podstawą jest chrześcijańska miłość. Zdaniem Złotoustego, więź kobiety i mężczyzny odzwierciedlać ma w codziennym życiu tę samą więź miłości, która łączy Chrystusa z Kościołem. Oboje są również powołani do tego, aby we wzajemnym oddaniu się sobie stawać się z jedną istotą i tym samym budować w sobie obraz Trójcy Świętej.
Małżeństwo daje początek rodzinie rozumianej jako „mały Kościół” (έκκλησία έστί). Po grzechu pierworodnym stało się ono lekarstwem przeciw pożądliwości oraz szkołą czystości. W rozważaniach Jana Chryzostoma na temat dziewictwa pojawia się także pogląd, iż w małżeństwie odbijają się dzieje zbawienia, ponieważ w uświęconej przez Kościół miłości płciowej obserwuje się wzrost od tego, co zmysłowe do tego, co uduchowione. Antiocheńczyk zalecał wdowom aby dochowały wierności swojemu zmarłemu małżonkowi, bowiem śmierć nie rozrywa więzów miłości, a w niebie zjednoczenie osób będzie jeszcze doskonalsze niż w doczesności.