Antiocheńczyk mocno stał na stanowisku, iż małżeństwo w Ciele Chrystusa zawierane jest na całą wieczność, bo „wypełnieniem zakonu jest miłość” (Rz 13, 10), a ona „nigdy się nie kończy” (1Kor 13, 8). Słowa Jezusa: „Gdy bowiem powstaną z martwych, nie będą się ani żenić, ani za mąż wychodzić, ale będą jak aniołowie w niebie” (Mk 12, 25) tłumaczył w sensie wejścia człowieka w wyższy stan. Zmartwychwstanie nie usuwa płci, ale ozdabia ją nowym („anielskim”) blaskiem. Tam, gdzie nie będzie śmierci, nie będzie również małżeństw pojmowanych jako potrzeba prokreacji i przedłużenia gatunku, pozostanie jednak to, co stanowi istotę chrześcijańskiego małżeństwa, czyli miłość i jedność. Natura zostanie odnowiona, toteż w życiu wiecznym kobieta i mężczyzna nie będą jednoczyć się już w ciele zmysłowym, ale w Duchu.
Dziewictwo jako znak eschatologiczny nie stoi w sprzeczności z wiecznym charakterem małżeństwa. Jan Chryzostom naucza, iż współżycie cielesne w małżeństwie powinno wyrażać całkowitą miłość i przywiązanie do współmałżonka. Kiedy jednak oboje osiągają harmonię we współżyciu, wówczas w ich sercu rodzi się dużo głębsze pragnienie „zjednoczenia dusz”.