Apolinary Tarnawski (ur. 6 lipca 1851 w Gnojnicach, zm. 2 kwietnia 1943 w Jerozolimie) – polski lekarz, pionier przyrodolecznictwa i geriatrii w Polsce, założyciel prywatnego sanatorium w Kosowie, młodszy brat Leonarda.
Życiorys Tarnawski pochodził z zamożnej rodziny z okolic Przemyśla, urodził się w 1851 w Gnojnicach k. Jaworowa jako syn Andrzeja i Teresy z Kostrzewskich. Po ukończeniu gimnazjum w Przemyślu w 1871, rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, które ukończył w 1877. Do 1882 pracował jako lekarz pomocniczy w lwowskim Szpitalu Powszechnym na oddziałach: chorób wewnętrznych, ginekologii, skórno-wenerycznym i chirurgiiAgnieszka Pruszyńska, Memorabilia lekarskie w Archiwum Instytutu Polskiego i Muzeum im gen. W. Sikorskiego w Londynie (cd.), „Medycyna Nowożytna”, 2000, t. 7, nr 1, 125.. Następnie jako lekarz zdrojowy pracował w Żegiestowie i Morszynie, po czym kilkanaście lat był lekarzem powiatowym w Borszczowie i Jaworowie. Tam zapadł niespodziewanie na chorobę, której tamtejsze środowisko lekarskie nie umiało zdiagnozować. W rezultacie na leczenie udał się do Wörishofen, do zakładu wodoleczniczego doktora Sebastiana Kneippa, jednego z pionierów wodolecznictwa metodą szoku termicznego. Ponadto leczył się u przyrodolecznika dr.