Soukop, s. 158-159..
Idee oksfordzkiego uczonego Jana Wiklefa (zm. 1384), potępione w 1382, zyskały spore poparcie w Czechach. W szczególności wzbudziły duże zainteresowanie wśród profesorów i studentów na uniwersytecie praskim. W połączeniu z popularnością wcześniejszych idei Milicza i Mateusza z Janowa, a także niechęcią rdzennych Czechów do dominujących w ich kraju (w tym wśród duchowieństwa) Niemców, stanowiło to solidną podstawę dla ukształtowania się w Czechach masowego ruchu reformatorskiego. W Pradze od 1394 funkcjonowała tzw. Kaplica Betlejemska, w której wygłaszano kazania po czesku. Od 1402 rektorem Kaplicy Betlejemskiej był Jan Hus, dziekan fakultetu filozoficznego uniwersytetu praskiego, którego kazania, o silnym zabarwieniu antyniemieckim, cieszyły się dużą popularnością. Był on zwolennikiem teorii Wiklefa. Na uniwersytecie praskim doszło wówczas do wytworzenia się dwóch wrogich frakcji, z których jedna sprzyjała ideom Wiklefa, a druga je potępiała, przy czym podział ten pokrywał się zasadniczo z podziałem narodowościowym na Czechów i Niemców. Ówczesny arcybiskup praski Zbyněk Zajíc z Hasenburka (zm. 1411) początkowo sprzyjał Husowi, ale począwszy od 1408 zaczął przeciwstawiać się szerzeniu poglądów Wiklefa.