Nazwa hnefatafl oznacza dosłownie stół-pięść, co wywodzi się ze staronordyckiego (podobnie w nowoczesnym islandzkim) hnef (pięść) i tafl (stół lub plansza).
Współczesny hnefatafl Zasady nordyckiego tafla zaginęły, jednak w XX wieku podjęto próby rekonstrukcji gry w oparciu o zasady lapońskiej gry tablut (odmiana tafla używana przez Saamów). Zasady tabluta zostały spisane w XVIII wieku i przetłumaczone z łaciny na język angielski w XIX wieku. Niestety, zasady te zostały słabo przetłumaczone z łaciny, co prowadziło do braku równowagi w rozgrywce, głównie ze względu na błędne przekonanie, że król musi zostać otoczony z czterech stron, aby zostać pojmanym zamiast z dwóch. Wprowadzono różne innowacje, aby stworzyć grę mniej faworyzującą stronę broniącą, takie jak ograniczenie ucieczki króla tylko do narożników (zamiast całej krawędzi planszy), uczynienie króla bezbronnym (niezdolnym do udziału w biciu), zablokowanie królowi dostępu do początkowych pól atakujących oraz ułatwienie pojmania króla na polach narożnych planszy.