Następnie zamieszkał w Berlinie u syna Hansa, który był niemieckim weteranem I wojny światowej (jego drugi syn Georg, student architektury poległ w wieku 24 lat jako niemiecki żołnierz 24 marca 1918 roku). Został deportowany 17 czerwca 1943 roku do obozu Theresienstadt wraz z Transportem I/96. Tam też w tym samym roku zginął.
W 1929 roku Uniwersytet Techniczny w Hanowerze (Technische Hochschule Hannover) nadał mu tytuł doktora honoris causa jako Dr.-Ing. E.h., co zostało mu odebrane w 1939 r.
Inne projekty Carstena to m.in.: gmach Gdańskiego Towarzystwa Ubezpieczeń Od Ognia (Danziger Feuersozietät) z około 1915 roku, przy obecnych Wałach Jagiellońskich, w okresie międzywojennym siedziba m.in. konsulatów Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, po wojnie - KW PZPR, obecnie - organów prokuratorskich osiedla Posadowskyweg i Barenweg - obecnie ul. Kochanowskiego i ul. Mickiewicza (Gdańsk Wrzeszcz) willa przy obecnej ul. Sobótki 18 (1904) Auditorium Maximum Politechniki Gdańskiej (1929) Akademicki Klub Żeglarski (zbud. przed 1933) przy obecnej al. Zwycięstwa 23, późniejsza siedziba konsulatów generalnych - NRD (1962–1990) i Niemiec (1990-) budynek przy ul.