right|thumb|Nieistniejący współcześnie w Wilnie Działalnością w tych organizacjach, uczestnictwem w proteście przeciwko odsłonięciu wileńskiego pomnika Michaiła Murawjowa, udziałem w demonstracyjnym pogrzebie Bolesława Słońskiego, studenta zmarłego podczas przesłuchań w areszcie śledczym – naraził się władzom i w 1899 został relegowany z Politechniki, z jednoczesnym zakazem kontynuowania studiów na terenie państwa rosyjskiego.
Wyjechał do Austrii i ukończył studia na Wydziale Hutniczym z dyplomem inżyniera metalurga. Po powrocie do kraju pracował w hutach na Górnym Śląsku, Śląsku Cieszyńskim i Morawach. W 1912 objął stanowisko dyrektora Fabryki Towarzystwa Akcyjnego „Stąporków”.
Wielka Wojna Po wybuchu wojny zaangażował się w życie polityczno-społeczne. W latach 1914–1918 był prezesem Powiatowego Komitetu Ratunkowego oraz Okręgowego Komitetu Macierzy Szkolnej w Końskich. Ponadto był członkiem powstałego w grudniu 1915 warszawskiego Centralnego Komitetu Narodowego. Przewodniczył zwołanemu na 25 lutego 1918 do Lublina zjazdowi sejmików powiatowych okupacji austro-węgierskiej. Pod koniec wojny wszedł w skład Zarządu Głównego Komitetu Ratunkowego.