Panika lat 1796–1797 – seria załamań na atlantyckich rynkach kredytowych, która doprowadziła do szerszego spadku koniunktury zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Wielkiej Brytanii. W Stanach Zjednoczonych problemy pojawiły się po raz pierwszy gdy bańka spekulacyjna pękła w 1796 roku. Kryzys pogłębił się i przerodził w szersze załamanie kiedy Bank Anglii zawiesił płatności monetami 25 lutego 1797 roku w ramach ograniczeń, regulowanych przez Bank Restriction Act 1797. Władze banku obawiały się upadłości, kiedy angielscy właściciele kont zaniepokojeni ewentualną inwazją francuską zaczęli wycofywać własne depozyty. W połączeniu z załamaniem, rozkładał się amerykański rynek nieruchomości, a działania Banku Anglii miały rozwinąć deflacyjne reperkusje wobec rynków finansowych i handlowych w strefie przybrzeżnej w Stanach Zjednoczonych i na Karaibach na przełomie wieków.