Leon Bernacik vel Leo Bernatzik (ur. 8 lutego 1872 w Bobrku, zm. 25 listopada 1920 w Brześciu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 8 lutego 1872 w Bobrku., w rodzinie Edwarda i Henrietty z d. Seehof. W latach 1884–1888 uczył się w Szkole Realnej w Cieszynie, a w latach 1888–1892 w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie.
Jesienią 1892 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Został wcielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 58 w Przemyślu. W latach 1897–1899 pełnił obowiązki oficera pionierów pułku, a w 1905 wykonywał obowiązki adiutanta batalionu. W 1909 został przeniesiony do Morawskiego Pułku Piechoty Nr 93 w Ołomuńcu. W szeregach tego oddziału wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na frontach I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: kadeta–zastępcy oficera (starszeństwo z 1 września 1892), porucznika (starszeństwo z 1 maja 1894), nadporucznika (starszeństwo z 1 maja 1898), kapitana (starszeństwo z 1 maja 1908), majora (starszeństwo z 1 września 1915) i podpułkownika (starszeństwo z 1 listopada 1917).