Testy hipotezy Jako pierwszy test hipotezy przeprowadzono 36 symulacji komputerowych Układu Słonecznego z dodatkową planetą typu ziemskiego, badając różne parametry opisujące orbitę hipotetycznego ciała i jego masę. Stwierdzono, że średni czas w którym Planeta V zostaje zniszczona wzrasta od 100 do 400 mln lat przy zmianie półosi wielkiej z 1,8 do 1,9 au. W późniejszej pracy w czasopiśmie „Icarus” Chambers przedstawił wyniki 96 symulacji. W jednej czwartej symulacji Planeta V została wyrzucona lub wpadła na Słońce bez kolizji z innymi planetami wewnętrznymi; działo się tak najczęściej, jeśli masa planety była mniejsza niż 0,25 masy Marsa. W innych przypadkach uznano, że symulacja nie zakończyła się sukcesem: dochodziło do kolizji planet, lub piąta planeta pozostawała w Układzie Słonecznym przez cały symulowany okres 1 mld lat. Aby sprawdzić, czy ten scenariusz może zwiększyć częstość uderzeń w Księżyc, uczeni dodali do symulacji testowe cząstki. Po początkowym spadku, liczba cząstek na orbitach przecinających ziemską wzrosła, gdy Planeta V weszła w obręb wewnętrznego pasa planetoid, zgodnie z oczekiwaniem.