Ślepowron wielkogłowy (Nycticorax megacephalus) – wymarły gatunek ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Występował na wyspie Rodrigues w archipelagu Maskarenów na Oceanie Indyjskim.
Cechy gatunku Gatunek znany jedynie z kilku częściowo sfosylizowanych kości oraz opisu François Leguata z 1708 roku oraz Juliena Tafforeta z 1726 roku. Obaj autorzy zgodnie opisali ten gatunek jako czaplo-podobnego ptaka wielkości wyrośniętego kurczaka lub niewielkiej czapli. W wyniku analizy szczątków kopalnych stwierdzono, że dziób tego gatunku był bardzo silnie zbudowany, dzięki czemu nadano mu nazwę megacephalus (łac. „wielkogłowy”). Ta cecha dość jednoznacznie wskazuje, że gatunek ten stopniowo ewoluował w formę nielotną.
Zachowanie i biotop Z opisu wynika, że ślepowron wielkogłowy preferował słodkowodne obszary miejscowych jezior oraz bagien. Nie wchodził na drzewa. Był ptakiem mało płochliwym. Podczas prób jego złapania odlatywał niedaleko i zastygał w bezruchu.
Pożywienie Preferowanym pokarmem ślepowrona wielkogłowego były miejscowe, endemiczne gatunki gekonów, m.in. Phelsuma edwardnewtoni i Phelsuma gigas.