Kraje skandynawskie oraz Wyspy Brytyjskie były regionami w zasadzie wolnymi od obecności papieskiej inkwizycji, tj. instytucji kościelnej powołanej do walki z herezjami. Nieobecność w tych krajach masowych ruchów heretyckich w średniowieczu powodowała, że nie było potrzeby jej wprowadzania. Nie oznacza to jednak, że w krajach tych nie znano i nie stosowano kościelnego ustawodawstwa antyheretyckiego. Na Wyspach Brytyjskich procesy przeciwko heretykom aż do czasów reformacji prowadziły głównie sądy biskupie, niemniej znanych jest także kilku papieskich inkwizytorów mianowanych na terenie Szkocji, Irlandii i Skandynawii w XV i XVI stuleciuLea, I, s. 352-355..
Wyspy Brytyjskie Anglia Anglia w XII i XIII wieku może być uznawana za kraj wolny od herezji. Silna administracja zarówno państwowa jak i kościelna zapobiegała przenikaniu heretyków z kontynentu. Kiedy w 1166 około trzydziestu katarów przybyło z Niderlandów na wyspę, zostali szybko wyłapani, potępieni przez synod w Oksfordzie i wygnani. W 1222 spalono w Oksfordzie diakona, który z miłości do żydowskiej kobiety przeszedł na judaizm. Pierwsi franciszkanie, którzy przybyli do Anglii w 1224, zostali aresztowani w Dover i zwolnieni, dopiero gdy udowodnili swoją ortodoksjęLea, I, s. 352;