Ich zawarte w roku 1951 małżeństwo przetrwało 60 lat.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę jako grafik reklamowy. Wtedy stworzył postać ludzika z kartoflanym nosem, który stał się tematem wielu jego rysunków.
Jego prace w tygodniku „Stern” nie spodobały się czytelnikom, wydawca tygodnika Henri Nannen zerwał z nim współpracę po siedmiu tygodniach, Loriot znalazł jednak wydawcę Daniela Keela w Szwajcarii. W jego wydawnictwie „Diogenes Verlag” w Zurychu ukazały się wszystkie dzieła Loriota w łącznym nakładzie 5 milionów egzemplarzy.
Dopiero w roku 1953 powrócił do współpracy z niemieckimi tygodnikami.
W latach 1959 i 1961 wystąpił jako aktor w filmach reżyserii Bernarda Wickiego.
W latach 1967–1972 prowadził w telewizji Süddeutscher Rundfunk program Cartoon. W roku 1971 stworzył postać psa Wum pojawiającą się w filmach rysunkowych. Oprócz tworzenia filmów rysunkowych występował w krótkich formach fabularnych, kreując dzięki pomysłowym charakteryzacjom wiele komicznych postaci. Wystąpił nawet jako treser w cyrku Krone i jako dyrygent (z przypadku) Berlińskich Filharmoników.
Od roku 1976 główne role żeńskie w jego filmach odgrywała aktorka Evelyn Hamann (1942-2007).