W związku ze zmianami politycznymi, w 1956 rozpoczęto starania o zwrot przedwojennego budynku zborowego. Wtedy sprawdzone zostały księgi wieczyste, a następnie Teodor Maksymowicz udał się do Urzędu do Spraw Wyznań w Warszawie, jako reprezentant Prezydium Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL w celu odzyskania prawa do użytkowania dawnej siedziby. Wobec pozytywnej decyzji, wiosną 1957 rozpoczęto prace remontowe kaplicy (początkowo lokale mieszkalne nadal pozostawały zajęte przez lokatorów). Przygotowano także pomieszczenia w celu urządzenia niewielkiego domu starców.

Kaplica została otwarta 6 lipca 1958, odbyło się w niej wówczas pierwsze nabożeństwo. Jednocześnie działalność w budynku zborowym rozpoczął Dom Spokojnej Starości „Betania” oraz zainaugurowano prowadzenie obozów młodzieżowych. Pierwszym przełożonym zboru został Kazimierz Chojnacki, pełniąc równocześnie stanowisko kierownika domu starców.