dopłynął dalej do Mariupola. Pełnił zadania nawigacyjne na Morzu Azowskim. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., ponownie został zmobilizowany i uzbrojony w 5 dział 130 mm i 2 karabiny maszynowe 12,7 mm. Załoga liczyła 120 marynarzy. Statek po raz drugi pełnił rolę krążownika pomocniczego. Dowództwo objął por. Iwan Sawienko, zastępując na tej funkcji Jakowa P. Liegzdina. Początkowo statek brał udział w ewakuacji ludności cywilnej z portów leżących nad Morzem Czarnym. Przewoził też różnego rodzaju towary. Podczas tych zadań był ostrzeliwany przez niemiecką artylerię z lądu i bombardowany przez lotnictwo, ale bez skutku. Następnie przebazowano go do Tuapse. 17 listopada wypłynął do Sewastopolu i zaginął. Przez długie lata nie było wiadomo, co się z nim stało. Ostatecznie okazało się, że statek zatonął na minie. Część załogi utonęła, pozostali uratowali się.
Bibliografia Władimir G. Andijenko, Ледокольный флот России, 1860-е-1918 гг., 2009
Linki zewnętrzne
Rosyjskie lodołamacze, w tym "Koźma Minin" (jęz. rosyjski) Rosyjska flota wojenna na Północy podczas I wojny światowej (jęz. rosyjski)
Kategoria:Lodołamacze Kategoria:Okręty wojenne Białej Armii Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Swan Hunter Kategoria:Radzieckie i rosyjskie okręty Kategoria:Radzieckie okręty zatopione przez miny Kategoria:Radzieckie okręty zatopione w czasie II wojny światowej Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Czarnym