Getto w Ołyce – getto dla ludności żydowskiej zorganizowane przez okupacyjne władze hitlerowskie w czasach II wojny światowej w mieście Ołyka.
W połowie 1941 roku w Ołyce mieszkało około 2,5 tys. Żydów. Od początku okupacji niemieckiej w 1941 roku zostali oni poddani różnym represjom – nakazano im nosić opaski Gwiazdą Dawida, zdać posiadane złoto i kosztowności, zmuszano do nieodpłatnego wykonywania ciężkich prac. Nie mogli opuszczać granic miasta, byli bici i okradani przez policjantów ukraińskich z miejscowego posterunku.
3 lipca 1941 r. miejscowi Ukraińcy dokonali pogromu zabijając 11 Żydów. 5 sierpnia 1941 r. prawdopodobnie SD z Łucka przy pomocy ukraińskiej policji rozstrzelało 682 żydowskich mężczyzn na miejscowym cmentarzu.
Getto w Ołyce utworzono 13 marca 1942 r. Oprócz miejscowych, osiedlono w nim Żydów z okolicznych wsi. Porządku w getcie pilnowała żydowska policja. Mieszkańców getta okupant wykorzystywał przy licznych pracach.