Wojska pancerne Finlandii do 1944 roku. Pierwsza broń pancerna na uzbrojeniu Finów znalazła się już w 1918 r., kiedy Biali Finowie zdobyli na Czerwonych Finach i wspierających ich bolszewikach 2 pociągi pancerne i 4 samochody pancerne Armstrong-Whitworth-FIAT. W grudniu tego roku, działający w Estonii, Pułk „Pohan Pojat” przejął samochód pancerny typu Peerless. W kwietniu 1919 r. przekazano go Estończykom.
Na początku 1919 r. głównodowodzący armią fińską gen. Carl Gustaf Mannerheim wydał rozkaz o sformowaniu oddziału pancernego w sile pułku. Na jego wyposażenie w lipcu tego roku weszły zakupione we Francji 32 czołgi lekkie FT-17, w tym część w zmodernizowanej wersji FT-18 (14 czołgów było uzbrojonych w działko 37 mm, zaś 18 w karabin maszynowy 8 mm). Pułk stacjonował na wyspie Santahamina przy Helsinkach. Etat wyniósł 214 oficerów i żołnierzy, ale we wrześniu zmniejszono go do 179 ludzi. Kadra oficerska i podoficerska pochodziła z oddziałów kawalerii. Dowództwo oddziału objął mjr Harry Uno Alfthan. Wraz z czołgami przybyła grupa francuskich oficerów, którzy mieli szkolić fińskich czołgistów.