Po rozłamie między KMT a KPCh dowodził wojskami komunistycznymi podczas powstania w Nanchangu w sierpniu 1927 roku, a po jego upadku stał na czele partyzantki działającej na pograniczu Hunanu i Hubei. Na kontrolowanym przez siebie wówczas obszarze występował przeciwko paleniu opium, tępił również hazard. Podczas Długiego Marszu prowadził na północ armię z frontu Hunan–Guizhou–Hubei–Syczuan. Odegrał istotną rolę podczas wojny chińsko-japońskiej z lat 1937–1945, walcząc w regionie Shanxi–Ningxia–Gansu. Dowodził także częścią sił ChALW podczas wojny domowej w latach 1946–1950.
W 1945 wszedł w skład KC KPCh, od 1956 należał także do Biura Politycznego. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej piastował urząd wicepremiera (w latach 1954–1966) i stał na czele Państwowej Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. W 1955 roku został mianowany jednym z 10 marszałków ChRL. W okresie rewolucji kulturalnej oskarżony o działanie na szkodę państwa, Partii oraz planowanie zamachu stanu, szykanowany z inspiracji Kang Shenga. Osadzony w areszcie i pozbawiony opieki lekarskiej zmarł w wyniku nieleczonej cukrzycy. W 1980 roku został pośmiertnie zrehabilitowany.
Przypisy
Kategoria:Marszałkowie ChRL Kategoria:Chińscy komuniści Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1969 Kategoria:Ofiary rewolucji kulturalnej