Zamieszki wykorzystano do wywołania kryzysu rządowego, którego efektem było rozwiązanie rządu Caballero i zastąpienie go bardziej prokomunistycznym rządem Juana Negrina.
Ocena Walki, będące skutkiem międzypartyjnych rozgrywek w rządzie Republiki, nie przyczyniły się znacząco do zmiany sytuacji na froncie. Zginęło w nich około 400 osób, a 1000 zostało rannych (szacunki rządu Katalonii). Wypadki majowe zostały jednak użyte w szerszym kontekście propagandowej walki politycznej, którą komuniści toczyli przeciwko swoim wrogom w Republice. Stąd też pojawiły się dwie skrajnie różnie wersje wydarzeń.
Wersja anarchistów W ocenie FAI, CNT i wspierającej ich POUM wydarzenia w Barcelonie miały charakter zbrojnego przeciwstawienia się kontrrewolucji przeprowadzanej przez rząd w Walencji przy pomocy jednostek policji i Gwardii Szturmowej. Komunistom przypisywano próbę zbrojnego przejęcia władzy nad całą republiką, a również odwrócenia osiągnięć anarchistycznej rewolucji roku 1936.
Dokładny opis wypadków z punktu widzenia żołnierza milicji POUM oraz ich polityczną i historyczną analizę przedstawił uczestnik tych wydarzeń, George Orwell w swojej książce W hołdzie Katalonii.