Pogrom w Brzeżanach – pogrom dokonany 6 lipca 1941 roku przez Ukraińców i Niemców na żydowskich mieszkańcach Brzeżan.

W ostatnich dniach czerwca 1941 roku, po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, funkcjonariusze NKWD zamordowali w miejscowym więzieniu od 174 do 300 więźniów. Zwłoki zamordowanych Sowieci zakopywali na terenie i nieopodal zamku w Brzeżanach oraz wrzucali do rzeki Złota Lipa.

Enkawudziści oraz strażnicy więzienni opuścili Brzeżany w nocy z 30 czerwca na 1 lipca; miasto zostało zajęte przez Wehrmacht 4 lipca 1941 po dwudniowych zaciętych walkach. Odnalezienie zwłok ofiar NKWD wywołało wzburzenie ukraińskiej ludności i skutkowało pogromem Żydów, których zgodnie ze stereotypem żydokomuny oskarżono o wspieranie władzy sowieckiej.

Lokalne kierownictwo OUN ukonstytuowało w Brzeżanach powiatowy komitet rewolucyjny, który zajął się tworzeniem milicji i struktur administracyjnych w powiecie. Na czele komitetu stanął Franc Babjak. Niemiecki wojskowy komendant miasta powierzył komitetowi odpowiedzialność za utrzymywanie porządku w Brzeżanach; pierwszymi jego zadaniami było uprzątnięcie gruzów i padłych zwierząt z ulic oraz pogrzebanie ciał ofiar NKWD. Do porządkowania ulic wykorzystano pod przymusem Żydów;