Oblężenie Akki – trwające od 20 marca do 21 maja 1799 roku oblężenie, mające miejsce podczas wyprawy napoleońskiej do Egiptu.
Geneza Po zdobyciu Jafy i masakrze 3000 jeńców tureckich, wojska francuskie skierowały się w stronę Akki, kolejnej dużej warowni, która torowała drogę Napoleonowi na północ.
Oblężenie Generał zażądał natychmiastowego poddania garnizonu. Jezzar Pasza, przywódca Arabów, słynący z okrucieństwa wobec swoich podkomendnych odrzucił propozycję. Taktyka przewidywała dwa rozwiązania: pierwsze z nich to szturm. Jednak to graniczyło z cudem, gdyż Akka była kilkupoziomową twierdzą. Drugie to rozbicie obozu i zagłodzenie Arabów. Niestety, ale ta opcja nie mogła wejść w życie, gdyż garnizon był dobrze wyposażony ze strony morza, na którym królowali Brytyjczycy. Komodor William Sydney Smith dostarczał oblężonym także armaty i dodatkowe jednostki. Sam okopał się na małej wysepce przy brzegu. W obronie Akki wsławił się Haim Farhi, żydowski doradca Jezzara, który nadzorował przygotowania do odparcia kolejnych francuskich szturmów. Po kilkunastu natarciach, Napoleon postanowił wprowadzić specjalny dekret, w którym za każdą znalezioną kulę armatnią, żołnierze otrzymywali większy żołd. W końcowej fazie bitwy, generał Caffarelli, dowódca korpusu inżynieryjnego, został poważnie ranny.