Niektóre z tych ruchów mogą przekształcić się lub dołączyć do partii politycznej, ale wiele pozostaje poza partią polityczną wspierającą reformy. ruchy, których celem jest dotarcie do jednostki. Przykładem tego typu ruchów to w większości ruchy religijne. Metody działania: ruchy pokojowe – są to ruchy stosujące nieagresywne środki protestu jako część swojej kampanii biernego oporu, często nazywanego walką cywilną. Amerykański ruch praw obywatelskich, polska Solidarność lub nie stosujące przemocy, zorientowane na obywatelskim nieposłuszeństwie skrzydło ruchu niepodległości Indian, mogą być przykładami tego typu ruchów. ruchy agresywne – są to ruchy społeczne, które skłaniają się do stosowania przemocy. Są to zazwyczaj ruchy zmilitaryzowane i w ekstremalnych przypadkach mogą przybrać formę organizacji terrorystycznej lub paramilitarnej. Przykładem tego typu organizacji może być Frakcja Czerwonej Armii, Czerwone Brygady lub Al-Ka’ida. Stare i nowe: stare ruchy – ruchy społeczne, które istniały przez wiele wieków. Są to najstarsze poznane ruchy społeczne, których działalność w zorganizowanej formie można datować najpóźniej na wiek XVIII lub XIX, odnoszące się do konkretnych grup społecznych takich jak klasa pracująca, chłopi, arystokraci, protestanci.