Wojnę domową między braćmi zakończył podpisany w 843 w Verdun traktat, na mocy którego podzielili między siebie państwo frankońskie. Najstarszy z braci, Lotar I, otrzymał wraz z tytułem cesarskim środkową część państwa Franków, Państwo środkowofrankijskie, na które składała się Italia oraz szeroki pas ziem ciągnący się wzdłuż Renu od Alp aż po Morze Północne. Był to obszar niejednolity pod względem geograficznym i etnicznym. Dzielnica położona na wschód od posiadłości Lotara, zamieszkana głównie przez ludność pochodzenia germańskiego, przypadła Ludwikowi, zwanemu później Niemieckim. Część zachodnią, zasiedloną przez ludność mówiącą przeważnie językami romańskimi, otrzymał najmłodszy z braci, Karol zwany Łysym. Podział ten położył podwaliny pod powstanie w przyszłości Francji, Niemiec i Włoch.
W 855 roku schorowany Lotar zdecydował o podziale państwa pomiędzy swoich trzech synów: Ludwika II – otrzymał tytuł cesarski i tereny należące dzisiaj do Włoch. Patrz: Królowie Włoch. Lotara II – otrzymał Austrazję (dzisiejsza Lotaryngia. Patrz: Władcy Lotaryngii, Królowie Dolnej Burgundii Karola z Prowansji – otrzymał Burgundię, Lyon, zachodnią Szwajcarię i Prowansję.