27 września 1944 roku, wobec przewagi sił niemieckich, braku broni i amunicji podjął decyzję o kapitulacji dzielnicy Mokotów. Razem z mjr. Eugeniuszem Ladenbergerem uczestniczył w rozmowach nt. kapitulacji z niemieckim generałem SS i zbrodniarzem wojennym Erichem von dem Bach-Zelewskim. Odmówił podjęcia się misji przekonania KG AK do zakończenia powstania.

Od pierwszej dekady października wraz z żołnierzami pułku Baszta w niemieckiej niewoli, początkowo w obozie jenieckim Stalag X B Sandbostel, następnie w Oflagu VII A Murnau.

Po wojnie Od 22 czerwca 1945 r. w Wielkiej Brytanii. W 1946 r. ukończył ostatni VI Kurs Wyższej Szkoły Wojennej. W 1957 został awansowany do stopnia podpułkownika dyplomowanego piechoty. 25 lipca 1970 r. awansowany do stopnia piłkownika.

W 1947 r. współzałożyciel Studium Polski Podziemnej, pracował w nim jako archiwista. W lutym 1951 r. wraz z żoną wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Osiadł w Chicago, gdzie działał czynnie wśród tamtejszej Polonii m.in. jako prezes okręgu Koła AK oraz działacz Kongresu Polonii Amerykańskiej.

Awanse podporucznik – 15 sierpnia 1931 r. porucznik – 1934 r. kapitan – 19 marca 1939 r.