Antoni Ejsmond (ur. 3 listopada 1850 w Skrzynnie, zm. 27 marca 1916 w Izmaile) – botanik, syn Piotra i Elżbiety z Trybulskich.
Życiorys Urodził się w Skrzynnie 3 listopada 1850 rokuAkt chrztu nr 66/1850 w kościele parafialnym w Skrzynnie. Był synem Piotra Ejsmonda (właściciela dóbr Krogulcza Mokra, w powiecie radomskim i Lisów, w ówczesnym powiecie stupnickim) i Elżbiety z Trybulskich.
Wychowywał się w domu rodzinnym w Skrzynnie pod numerem 8. Był najstarszym dzieckiem Piotra, a także najstarszym przedstawicielem rodu w trzeciej generacji Ejsmondów skrzynienieckich. Gimnazjum ukończył w 1870 w Radomiu. Następnie wyjechał do Warszawy, gdzie wstąpił na Uniwersytet Warszawski, który na Wydziale Przyrodniczym, ukończył w 1876 roku ze stopniem kandydata nauk przyrodniczych. W latach 1876–1886 uczył przyrody w szkołach prywatnych, a także w Realnej Szkole Rządowej. Już w trakcie studiów odbywał wyprawy w tereny mało zbadane przez przyrodników. Początkowo terenem jego badań było rodzime opoczyńskie, które opisał pod względem florystycznym w „Pamiętniku Fizjograficznym” (rocznik V – 1885). Kolejno zbadał i opisał florę powiatów płońskiego, sierpeckiego, rypińskiego i mławskiego, aż po okolice Supraśli, w białostockiem”Pamiętnik Fizjograficzny” Rocznik VII, 1887.