Wojciech (Albert) Mier, inna forma nazwiska: Mir, krypt.: W. M. S. B. (ur. 19 kwietnia 1759 w Radziechowie, zm. 22 sierpnia 1831 w Kętach) – hrabia cesarstwa, poeta, tłumacz, rotmistrz formacji targowickiej „Brygady Kawalerii Narodowej Znaków Hussarskich pod Imieniem Województwa Bracławskiego”, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej.
Życiorys Urodził się w roku 1759 (według innych źródeł ponad 7 lat wcześniej: zimą 1751/1752), jako syn Józefa, starosty buskiego i sokalskiego, późniejszego wojewody pomorskiego, i Anastazji z Bohuszów, primo voto Kajetanowej Tarnowskiej. Pierwsze nauki pobierał u warszawskich pijarów. Przyjaźnił się w tym okresie z Rzewuskimi i Potockimi (Szczęsnym, Ignacym oraz S. K.).
W 1775 roku był członkiem loży wolnomularskiej Trzech Orłów Białych na wschodzie LwowaStanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738–1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 383.. W latach 1777–1780 był rotmistrzem w 2 Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii Narodowej. W międzyczasie, zimą 1778/1779 przebywał w Paryżu. W czasie sejmu roku 1782 przebywał w Warszawie, wspierając wystąpienia opozycji antykrólewskiej. Podobnie było 3 lata później (1785), gdy deklarował się jako stronnik Czartoryskich w aferze Dogrumowej.