W 1970 zorganizował interdyscyplinarny zespół, który opracował szereg zautomatyzowanych komputerowych stanowisk do badania maszyn cieplnych. Zostały one zainstalowane w: WSK Rzeszów (badania turbin gazowych), WSK Mielec (badania silników Diesla), FSO w Warszawie i Fabryce Autobusów SAN. Od 1972 sprawował funkcję prorektora ds. ogólnych Politechniki Gdańskiej. W 1975 został prorektorem ds. rozwoju, a w 1978 wybrano go na urząd rektora uczelni, który sprawował do 1981. Z dniem 1 stycznia 1992 mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w Politechnice Gdańskiej. W latach 1992–1997 był kierownikiem Katedry Silników Spalinowych i Sprężarek na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. W kwietniu 1994 został powołany na członka Komisji Naukowo-Problemowej Motoryzacji PAN w Krakowie.
W późniejszych latach był pełnomocnikiem rektora pogłębiającym współpracę z włoskimi uczelniami. Sprawował funkcję Visiting professor: Uniwersytetu Rzymskiego, Politechniki Turyńskiej, Państwowego Instytutu Pomiarów w Turynie, Instytutu Silnikowego w Neapolu.
Ukazało się 96 publikacji jego autorstwa, w tym 3 książki. Jego praca naukowa dotyczyła głównie silników spalinowych i modelowania systemów energetycznych. Posiada bogaty dorobek wypromowanych doktorów – 15, ponadto zgłosił jeden patent.