Suba (arab. صوبا) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Jerozolimy w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas I wojny izraelsko-arabskiej, po ataku Sił Obronnych Izraela 13 lipca 1948.
Położenie Suba leżała na szczycie wzgórza w północnej części Judei, w odległości około 5 km na zachód od Jerozolimy. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 4102 ha. We wsi mieszkało wówczas 620 osób.
Własność gruntów Powierzchnia gruntów [ha] Arabowie 4 082 Żydzi 15 publiczne 5 Razem 4 102
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie [ha] Żydzi [ha] uprawy oliwek 150 0 uprawy nawadniane 1 435 11 uprawy zbóż 712 0 nieużytki 1 924 4 zabudowane 16 0
Historia W okresie panowania rzymskiego w miejscu tym istniała osada nazywana Soba lub Sobetha. W 1169 krzyżowcy wybudowali tu zamek obronny, który nazwali Belmont. W 1187 został on zdobyty przez wojska Saladyna, a w 1191 zburzony. W 1596 we wsi mieszkało sześćdziesiąt muzułmańskich i siedem chrześcijańskich rodzin, które płaciły podatki z upraw pszenicy, jęczmienia, oliwek i winogron.
W okresie panowania Brytyjczyków Suba była małą wsią.