Charakterystycznym detalem były nieco inne światła postojowe – kierunkowskazy w uskrzydlonych chromowanych „rakietkach” wolno stojących na błotnikach. Stylistyka przedniej części, określana w literaturze jako „pysk ryby”, była jednak kontrowersyjna i w literaturze bywa krytykowana jako nieudana.
Samochód odróżniały też od Studebakera luksusowe detale, jak skórzana tapicerka, sięgająca na górną powierzchnię otworów podokiennych, fałszywe wybrzuszenie na koło zapasowe w stylu Continental na klapie bagażnika, oraz złote malowanie płetw tylnych. Formalnie samochód był pięciomiejscowy, lecz na przedniej kanapie z dwoma oddzielnymi oparciami mieściły się trzy osoby, natomiast wygodnie podróżowały nim cztery osoby, z rozłożonym podłokietnikiem na tylnej kanapie. Chwalona była deska przyrządów i ich rozmieszczenie, a ogólnie wnętrze samochodu było przyrównywane do prestiżowych europejskich modeli sportowych. Prowadzenie się samochodu było dobrze ocenianie i dzięki ulepszeniom podwozia, lepsze niż Golden Hawka z poprzedniego roku.