thumb|250 px|Migracja Serbów w VII wieku thumb|250px|right|Terytorium Surbiów pod władzą Derwana na południu Połabia w VII wieku Biała Serbia – praojczyzna Serbów sprzed ich wędrówki na południe w VII wieku n.e.
W ciągu VI wieku n.e. Serbołużyczanie zajęli cały region rozciągający się między rzekami Bobrem, Kwisą i Odrą na wschodzie, a rzekami Soławą (niem. Saale) i Łabą na zachodzie. Na północy region ich osadnictwa sięgał do Berlina
Kronika Fredegara wzmiankuje o Derwanie – księciu plemienia Surbiów (Serbów) i władcy Słowian połabskich. W latach 30. VII wieku trwały zabiegi Franków zmierzające do podporządkowania sobie plemienia Surbiów, jednak po klęsce Franków pod Wogastisburgiem, Derwan wcielił swój kraj do państwa Samona.
Konstantyn Porfirogeneta wymienia nazwę Biała Serbia w dziele De administrando imperioKonstantyn VII Porfirogeneta, De administrando imperio, rozdział 32, tłumaczenie na język rosyjski. Tłumaczy przy tym, że leżała na terytorium Boiki, które jest utożsamiane z Bohemią – ziemią Bojów. Wzmiankuje też, że graniczyła z Białą Chorwacją i królestwem Franków. Ponieważ Biała Chorwacja oddzielała ją od WęgierKonstantyn mówi o Turcji, przyjmuje się, że chodzi o tereny dzisiejszych Węgier w znaczeniu geograficznym, to Biała Serbia musiała być położona dalej na północny zachód.