thumb|Kraje uczestniczące w Łacińskiej Unii Monetarnej od 1866 do 1914 roku Łacińska Unia Monetarna – porozumienie monetarne zawarte w 1865 roku przez Belgię, Francję, Szwajcarię, Luksemburg i Włochy, a z czasem rozszerzone na inne państwa i istniejące do 1926 roku.
Projekty monetarne Napoleona I Projekt utworzenia uniwersalnej waluty, która miała stać się narzędziem francuskiej polityki międzynarodowej jako pierwszy stworzył Napoleon I, który w 1803 roku ustanowił system monetarny oparty na srebrze. Oparcie waluty na srebrze, a nie na tradycyjnie wykorzystywanym złocie wynikało z niedoboru tego surowca we francuskich rezerwach. Napoleon I wydał edykt określający kurs złota do srebra na poziomie 1:15,5. Dzięki temu zabiegowi do obiegu wprowadzono monety frankowe wybite z 4,5 grama czystego srebra, które jednak teoretycznie można było wymienić w Banku Francji na franki wybite z 0,29 g czystego złota.
System bimetaliczny w 1806 roku został wprowadzony w pierwszym kraju znajdującym się w strefie francuskich wpływów – Holandii.