Stefan Szuba ps. „Leszcz” (ur. 18 sierpnia 1898 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 1960 tamże) – podporucznik Armii Krajowej, działacz niepodległościowy, uczestnik powstania warszawskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Franciszka i Marii z domu Leszczyńskiej. Ukończył 4 klasy szkoły miejskiej w Warszawie. Do 1914 pracował w zakładzie garbarskim jako praktykant. 14 sierpnia 1914 wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej i otrzymał przydział do 71 Bielawskiego pułku piechoty. Od 1 lutego 1915 służył w Legionie Puławskim, a następnie w Brygadzie Strzelców Polskich i Dywizji Strzelców Polskich. Był dwukrotnie ranny: w czerwcu 1915 pod Władysławowem oraz w lipcu 1917 pod Husiatynem. W formacjach polskich na wschodzie służył bez przerwy do czerwca 1918, do czasu demobilizacji I Korpusu. W lipcu 1918 w czasie próby przedostania się do polskich oddziałów w Rosji został aresztowany przez żandarmerię niemiecką i po krótkim pobycie w więzieniu, został internowany w obozie jeńców wojennych w Brześciu Litewskim, skąd na początku listopada 1918 uciekł.
Po powrocie do Warszawy, 14 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 21 pułku piechoty.