Larson zaprezentował dyrektorowi artystycznemu New York Theatre Workshop Jamesowi Nicolowi taśmę demo i skrypt. Pierwsze próby czytane miały miejsce w marcu 1993 roku ukazując wiele problemów wynikających z długości i skomplikowania utworu. Pomiędzy 1994 a 1996 rokiem spektakl był testowo wystawiany we fragmentach na deskach New York Theatre Workshop, większość utworów z tego okresu nie znalazła się w ostatecznym dziele. Od grudnia 1995 trwały próby ruchowe i sceniczne, spektakl miał zaplanowaną premierę pod koniec stycznia 1996 roku.
Ostatnie dni i śmierć W styczniu 1996 na kilka dni przed premierą próby do spektaklu trwały po kilkanaście godzin dziennie. Larson czuł się źle, odczuwał duszności i bóle w klatce piersiowej przy oddychaniu. 21 stycznia wieczorem został zabrany na pogotowie, zrobiono mu prześwietlenie i elektrokardiogram, który nie wykazał zawału serca. Po godzinie 22. został wypisany do domu, lecz nadal źle się czuł. 23 stycznia wieczorem został zawieziony do szpitala, ponowiono badania, które znowu niczego nie wykazały, a nad ranem 24 stycznia Larson wrócił do domu. Wieczorem tego dnia, około godziny 19, autor przybył na próbę, cały czas skarżąc się na bóle i niewielką gorączkę. Próba skończyła się koło północy, a Larson udzielił po niej swojego pierwszego (i ostatniego w życiu) wywiadu dla „New York Timesa”.