Las Katyński – film dokumentalny z 1990 roku w reżyserii Marcela Łozińskiego, zrealizowany w koprodukcji polsko-francuskiej z inspiracji Andrzeja Wajdy. Film opowiada o zbrodni katyńskiej, dokonanej w 1940 roku, gdy radziecka policja polityczna NKWD zamordowała kilkanaście tysięcy polskich oficerów i policjantów wziętych do niewoli po agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku. Las Katyński został uhonorowany między innymi Nagrodą Dziennikarzy na Krakowskim Festiwalu Filmowym oraz Grand Prix Złotym Gronem na Lubuskim Lecie Filmowym, przetarł też szlak dla późniejszych dokumentów i filmów fabularnych o Katyniu.
Treść Las Katyński jest podzielony na trzy części.
Podróż. Film otwiera ujęcie pociągu, którym podróżują członkowie Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie, próbujący dotrzeć do miejsc, gdzie na ich przodkach dokonała się zbrodnia katyńska. Podróżni dzielą się fragmentami zdjęć i pamiętników dokumentujących bliskich, dowiadują się o miejscach zbiórki oficerów i warunkach, w jakich oni przebywali. Polityka. Drugą część filmu stanowi zbiór wywiadów z polskimi oficerami, którzy przetrwali pobyt w ZSRR dzięki układowi Sikorski-Majski w 1941 roku i ewakuacji z ZSRR, a także przedstawicielami polskiego rządu (m.in. z Józefem Czapskim i byłym prezydentem RP na uchodźstwie Edwardem Bernardem Raczyńskim).