Po 1924 odpowiedzialny był za prace związane z przejęciem przez Prowincję Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach klasztoru we Wronkach, gdzie zorganizowano wyższe seminarium duchowne.
W 1934 został pierwszym proboszczem parafii św. Ludwika w Panewnikach. Zapoczątkował budowę stacji drogi krzyżowej na Kalwarii Panewnickiej. Prace zostały przerwane ze względu na wybuch II wojny światowej.
W 1939 o. Bik ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem − Dzieszowski lub Zdzieszowski − w Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP w Krakowie, u bonifratrów, a następnie w Zebrzydowicach. Przez Rumunię przedostał się na Węgry, gdzie był przez trzy miesiące kapelanem w obozach dla uchodźców. W 1940 wyjechał do Francji. Zgłosił się jako ochotnik do służby w Wojsku Polskim. Został kapelanem w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej. Brał udział w działaniach wojennych w Bretanii. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Został kapelanem 14 Pułku Kawalerii Pancernej. Stacjonował w w Szkocji, następnie w Perth.
Zmarł nagle 28 sierpnia 1941 w Newtyle.