Nablus (arab. نابلس, Nābulus) – miasto w Autonomii Palestyńskiej, na Zachodnim Brzegu Jordanu, w Samarii, na północ od Jerozolimy. Według danych szacunkowych na rok 2016 liczyło 153 061 mieszkańców.
Historia Nablus to biblijne Sychem wzmiankowane w egipskich dokumentach z XIX wieku p.n.e., zasiedlone przez Samarytan, którzy przetrwali w grupach do dziś; zburzone w II wieku p.n.e., odbudowane jako Flavia Neapolis. W 636 roku podbite przez Arabów, miasto rozwijało się na wzór Damaszku, stolicy Omajjadow. W X wieku n.e. arabski geograf al-Muqaddassi nadal miastu miano „małego Damaszku”.
1099–1187 pod panowaniem krzyżowców i jako Naples przez krótki czas stolica ich królestwa; od XV wieku w imperium osmańskim; 1923–1948 należało do brytyjskiego mandatu Palestyny. W 1927 roku zostało poważnie zniszczone podczas trzęsienia ziemi; podczas palestyńskiego powstania narodowego w 1936 siedziba pierwszego Palestyńskiego Komitetu Narodowego. Czołowa pozycja miasta w ruchu oporu przeciw kolonializmowi i okupacji przyniosła mu miano „Góry Ognia” (arab.