thumb|230px|Mapa świata z Topographia Christiana, VI wiek thumb|230px|Mapa świata według Kosmasa Indikopleustesa, VI wiek Topografia chrześcijańska (grek. Χριστιανική Τοπογραφία, łac. Topographia Christiana) – dzieło bizantyńskiego mnicha, geografa i podróżnika Kosmasa Indikopleustesa powstałe w połowie VI wieku.
Dzieło zostało napisane w latach 545–547 i obejmuje, prócz relacji z podróży autora, uwagi dotyczące geografii, przyrody, astronomii i opinie filozoficzno-religijne będące polemiką dla ówczesnych sporów teologicznych.
Treść dzieła Główną tezą zawartą w dziele było uznanie prostokątnego kształtu Ziemi, dwa razy dłuższego ze wschodu na zachód niż z północy na południe. Według tego poglądu Ziemię ze wszystkich stron oblewał ocean wrzynający się w ląd czterema zatokami; od zachodu było to Morze Śródziemne, od południa Morze Czerwone i Zatoka Perska, zaś od północy Morze Kaspijskie. Jeszcze do XVI w. na niektórych mapach Morze Kaspijskie było zaznaczone jako zatoka Oceanu Arktycznego. Na północnej krawędzi lądu wznosiła się góra, wokół której obracały się Słońce, Księżyc i gwiazdy. Gdy Słońce chowało się za górę, następowała noc, gdy się wyłaniało – dzień. Latem Słońce krążyło wyżej, a zimą niżej, dlatego latem dzień jest dłuższy, a zimą krótszy.