Załoga uszkodzonego krążownika, dowodzona przez komandora Ralpha O. Davisa, zdołała wkrótce opanować pożar i zmniejszyć ilość napływającej do wnętrza kadłuba wody. Kontradmirał Giffen, widząc szansę na uratowanie okrętu zrezygnował z podążania na wyznaczone spotkanie z konwojem, nakazał zespołowi zmianę kursu i zmniejszenie prędkości, aby ograniczyć mogące zdradzić ich pozycję fosforyzujące odkosy fal oraz pozostanie przy unieruchomionej jednostce. „Louisville” miał wziąć „Chicago” na hol i płynąć w stronę bazy floty na Espiritu Santo, pozostałe okręty zaś eskortować je. Po założeniu liny holowniczej, już po północy 30 stycznia, cały zespół wyruszył w drogę z prędkością zaledwie czterech węzłów. Japońskim lotnikom, krążącym wciąż w rejonie starcia, nie udało się ponownie nawiązać kontaktu bojowego z amerykańskimi okrętami.
30 stycznia thumb|„Louisville” holujący „Chicago” rankiem 30 stycznia Na wieść o starciu i uszkodzeniu „Chicago”, admirał Halsey rozkazał lotniskowcom eskortowym „Chenango” i „Suwanee” podążać w stronę TF 18 i zapewnić mu od rana osłonę z powietrza. Zwrócił również w tym kierunku lotniskowiec „Enterprise”, który był najbliżej miejsca wieczornej bitwy. Z Noumei wyszedł w morze holownik oceaniczny „Navajo”, który miał przejąć zadanie holowania krążownika.