Taifun – niemiecki niekierowany przeciwlotniczy pocisk rakietowy opracowany w Elektromechanische Werke Karlshagen (EMW) w Peenemünde w roku 1944, w obliczu przeciągających się prac nad kierowanym pociskiem rakietowym Wasserfall.
Koncepcja Taifuna powstała latem 1944 roku z inicjatywy inż. Klausa Scheufelena na podstawie teoretycznych analiz skuteczności artylerii przeciwlotniczej. Pocisk przeznaczony był do zwalczania formacji bombowców strategicznych na dużych pułapach (10–12 km). Odpalany miał być w salwach po kilkadziesiąt sztuk i wyposażony w zapalnik uderzeniowy zamiast zwykle stosowanego w ciężkiej artylerii przeciwlotniczej zapalnika czasowego. Rozwiązanie takie pozwalało na znaczne zminimalizowanie ilości materiału wybuchowego w głowicy bojowej, przy oczekiwanym statystycznym wzroście prawdopodobieństwa zestrzelenia bombowca. Projekt zatwierdzony został przez Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy (RLM) w październiku, a produkcja seryjna ulokowana została w podziemnej fabryce zbrojeniowej Mittelwerk w Harzu.