Współpracował również z Naczelnikiem Wydziału Przemysłu i Handlu Okręgowej Delegatury na Śląsk.
Po powstaniu warszawskim mieszkał krótko w Krakowie, po czym w marcu 1945 roku wrócił do Katowic, gdzie objął stanowisko naczelnego dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Materiałów Wybuchowych. W 1949 przeniósł się (wraz ze zjednoczeniem) do Warszawy. W 1953 roku przeszedł na emeryturę.
Działalność w organizacjach członek i prezes (w latach 1902–1903) Czytelni Polskiej Akademików Górniczych w Loeben członek Komisji Zakładów Naukowych w sprawie założenia uczelni górniczej oraz opracowania reformy szkoły wiertniczej w Borysławiu (1911) członek korespondent Delegacji Polskich Górników i Hutników (1912) członek zespołu przygotowującego „Memoriał w sprawie Akademii Górniczej w Krakowie” (1912) radny gminy Dąbrowa Górnicza (1913) członek Komitetu Organizacyjnego Akademii Górniczej w Krakowie (1919) członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych (1922–1927 i od 1932), wiceprezes i prezes śląskiego koła (od 1938) zastępca przewodniczącego komitetu budowy gmachu Województwa i Sejmu Śląskiego (1922–1924) wiceprezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach (1924) skarbnik Zarządu Głównego Towarzystwa Popierania Wyższych Studiów Nauk Społecznych (od 1936) konsul honorowy Estonii (1938–1939) członek