Teoria anarchosyndykalistyczna w większości koncentruje się na ruchu robotniczym.
Anarchosyndykaliści uważają, że głównym celem państwa jest obrona własności prywatnej, a zatem przywileju gospodarczego, społecznego i politycznego, odmawiając większości jego obywateli możliwości korzystania z materialnej niezależności i wynikającej z niej społecznej autonomii. Odzwierciedlając filozofię anarchistyczną, z której czerpie swą pierwotną inspirację, anarchosyndykalizm koncentruje się na idei, że władza niszczy, a każda hierarchia, która nie może być etycznie uzasadniona, musi zostać zlikwidowana lub zastąpiona zdecentralizowaną egalitarną kontrolą.
Według anarchosyndykalistów, akcja bezpośrednia podejmowana przez robotników, w przeciwieństwie do działań pośrednich, takich jak wybór przedstawiciela na stanowisko rządowe, pozwoliłaby pracownikom osiągnąć prawdziwe wyzwolenie.
W teorii anarchosyndykalistycznej, organizacje robotnicze, które sprzeciwiają się systemowi wynagrodzeń, ostatecznie stworzą podstawę nowego społeczeństwa. Powinny one być samorządne, funkcjonować bez szefów ani „przedstawicieli związków zawodowych”;