Tak czy inaczej musieli płacić za milczenie, gdyż Sindona posiadał dokumenty, które mogły zniszczyć ogromną ilość wpływowych osobistości Włoch.
Ulica miała również swoją wersję, według której Sindona wiedział o wielu sprawkach ludzi, którzy tak naprawdę rządzili całymi Włochami. Grupa tych ludzi (Palazzo) osłaniała go, a całe porwanie i szantażowanie wybranych bogaczy miało jedynie spowodować przerzucenie kosztów rządowych (a także mafijnych i masońskich) malwersacji na barki włoskiego społeczeństwa. Ponadto gabinet Giulio Andreottiego dał przyzwolenie dla tzw. „operacji ratunkowej” mającej uratować SindonęLarry Gurwin, The Calvi Affair, s. 24.
W październiku 1979 roku miało dojść do spotkania w Wiedniu Sindony i „porywaczy” z jego prawnikiem, który miał rzekomo przywieźć żądane dokumenty. Termin wyznaczono na 10 października. Dzień wcześniej prawnik otrzymał telefon od kuriera (Vincenzo Spatola), z informacją, że ma mu do przekazania list od Sindony. Telefon ten był na podsłuchu, policja zatrzymała Vincenzo. Sindona szybko poleciał do Stanów Zjednoczonych, z lotniska Kennedy’ego odebrał go Rosario Gambino.