Kazimierz Schiele (ur. 27 września 1890 w Warszawie, zm. 16 maja 1956 w Zakopanem) – taternik, alpinista, narciarz, działacz turystyczny, inżynier mechanik, brat bliźniak Aleksandra Schielego. thumb|240px|Grób Kazimierza i Tadeusza Schielena Nowym Cmentarzu w Zakopanem Życiorys Ukończył Politechnikę Wiedeńską w 1917. Od 1905 roku uprawiał taternictwo, w młodości dokonując przejścia szeregu nowych dróg. W początkowym okresie działalności towarzyszyli mu zazwyczaj brat oraz przewodnicy: Klemens Bachleda, Wojciech Tylka Suleja czy Jędrzej Marusarz Jarząbek. Do jego największych osiągnięć należy pierwsze wejście północno-zachodnią ścianą Małej Buczynowej Turni (1911, z bratem i Aleksandrem Znamięckim).
Należał do Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego (od 1908) i jej następcy, Klubu Wysokogórskiego, a także Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.
Na nartach jeździł początkowo od 1910 w Alpach i Karpatach. Od 1912 przez 25 lat startował w zawodach narciarskich i zdobył w nich wiele nagród. Jednym z jego największych osiągnięć narciarskich było przebycie w 1926 w ciągu jednego dnia wspólnie z Henrykiem Bednarskim pętli z Zakopanego przez Halę Goryczkową, Kasprowy Wierch, Zawory, Wrota Chałubińskiego, Morskie Oko, Opalone, Dolinę Pięciu Stawów Polskich i Zawrat.