W 1908 roku założył Drużyny Bartoszowe – pierwszą w Polsce okresu zaborów organizację niepodległościową młodzieży wiejskiej. Był do 1912 r. i Naczelnikiem Komendy Głównej Drużyn Bartoszowych. Po ukończeniu studiów w 1915 r. został powołany do wojska austriackiego.

Był członkiem Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918 r.Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35., kierownikiem mobilizacyjnym Polskich Kadr Wojskowych we Lwowie w 1918 r.Czesław Mączyński, Boje lwowskie, część 1, Warszawa 1921, s. 67. W początkach 1919 r. został oddelegowany do Warszawy w związku z formułowaniem odsieczy. W 1920 r. był w armii ochotniczej we Lwowie. Zaprojektował i zbudował około 100, w większości wiejskich, kościołów. W latach 1945–1964 kontynuował pracę pedagogiczną w zakresie architektury i budownictwa w Państwowej Szkole Budowlanej w Jarosławiu. Zmarł 28 kwietnia 1968 r. w Jarosławiu. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 139-4-9).