z pracy został zwolniony za zorganizowanie strajku okupacyjnego przeciw próbom zatopienia kopalni „Kleofas”.

W 1932 został członkiem Komitetu Okręgowego (KO) KPP. Uczestniczył w konferencji Górnośląskiego Okręgu KPP w Żernikach koło Gliwic, a następnie jako delegat Okręgu w VI Zjeździe KPP w Mohylewie w sowieckiej Białorusi, na którym został wybrany zastępcą członka Komitetu Centralnego (KC) KPP. W styczniu 1933 brał udział w kongresie antyfaszystowskim zwołanym do Gliwic i Komunistyczną Partię Niemiec (KPD). W grudniu 1933 został skazany przez Sąd Okręgowy (SO) w Katowicach na 10 miesięcy więzienia. W 1936 jako funkcjonariusz KC KPP kierował wraz z Samuelem Markiem działalnością krakowskich komunistów. Po strajkach krakowskich w 1936, zagrożony aresztowaniem, na polecenie KC KPP przeniósł się na Pomorze, gdzie objął funkcję sekretarza tamtejszego okręgu KPP. Działał w Gdyni, Bydgoszczy i Toruniu. Aresztowany i skazany przez Sąd Grodzki w Poznaniu na pół roku pracy przymusowej, którą wykonywał w obozie na Bojanowie. Po powrocie do Katowic został wydalony z Górnego Śląska i wyjechał do Chrzanowa, gdzie rozpoczął pracę w Fabryce Lokomotyw. W lipcu 1937 został osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej, skąd wyszedł 18 września 1939, wskutek zajęcia miasta przez Armię Czerwoną.