Twarz zwierzęcia opisują autorzy jako krótką i szeroką. Widnieją na niej krótkie, zaokrąglone uszy, na tylnej stronie których znajduje się biała plamka.
Tułów lamparcika wygina się łukowato kiedy zwierzę stoi, czy też odpoczywa.
Ciało zwierzęcia wieńczy długi i bujny ogon, znacznie większy niż u zwykłego kota domowego czy u mormi. Długością może on bowiem dorównywać długości głowy i tułowia.
W kończynie zwierzęcia zwraca uwagę giętki staw skokowy, odróżniający rodzaj od mormi.
Systematyka thumb|left|Wbrew nazwie lamparcik marmurkowy nie jest blisko spokrewniony z o wiele większym lampartem z podrodziny panter Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1837 roku brytyjski przyrodnik William Charles Linnaeus Martin, umieszczając go w rodzaju Felis i nadając mu epitet gatunkowy marmorata. Miejsce typowe według oryginalnego opisu to Jawa lub Sumatra, ograniczone przez brytyjskich zoologów Herberta Robinsona i Cecila Klossa do Sumatry. Holotyp to czaszka i skóra na wpół dorosłego samca (sygnatura BMNH:Mamm:1855.12.24.254) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.