W latach 55 i 53 p.n.e. wyprawiał się na nich Juliusz Cezar, ale pokonał ich Druzus w 8 p.n.e. Po tej klęsce wywędrowali na pogranicze Moraw i Śląska. Należeli do plemion uznających zwierzchnictwo króla Markomanów Marboda, lecz po jego usunięciu uznali zwierzchnictwo rzymskie. W okresie podległości Rzymowi (od 21 roku n.e.), Kwadowie tworzyli własny organizm państwowy (Regnum Vannianum), przez którego ziemie przebiegał szlak bursztynowy. Utrzymywali ożywione kontakty polityczne i gospodarcze z cesarstwem rzymskim, dzięki czemu przodowali cywilizacyjnie wśród ludów barbarzyńskich.
W roku 167 wraz z Markomanami najechali rzymską Panonię, zapoczątkowując tym samym tzw. wojny markomańskie. Wojny markomańskie, toczone za panowania cesarza Marka Aureliusza i jego współcesarzy, obejmowały kilka rund. Szczególnie niszczycielskie były dla Rzymu walki z Kwadami, którzy w pewnym momencie najechali nawet samą Italię. W roku 171 cesarz Marek Aureliusz kierował udaną wyprawą przeciwko nim. Do 180 roku n.e., kiedy cesarz zmarł podczas kampanii w tym regionie, zawarto nowe porozumienia pokojowe między Rzymem a Kwadami, ale nie rozwiązały one długoterminowych problemów, z którymi region nadal się borykał. Ludność z bardziej odległych regionów okresowo zakłócała ten obszar, zwiększając napięcia z Rzymem.