Wskutek profesjonalizacji i systematyzacji psychomotoryki w latach 80. XX wieku w Niemczech stworzono pojęcie ‘motopedagogika’. Początkowo wydawało się, że termin ten wyprze psychomotorykę. Jednakże to ostatnie okazało się słowem częściej używanym i rozumianym na całym świecie. Obecnie oba terminy są używane przez wielu autorów jako synonimy, choć nie są one równoznaczne w każdym przypadku. Motopedagogika jest ujmowana jako całościowa koncepcja wychowania przez percepcję, przeżywanie i ruch. Motologia jest obszarem badawczo dydaktycznym, stanowiącym część motopedagogiki.
Cechy charakterystyczne metody motopedagogicznej ciało, umysł i dusza jako jedność funkcyjna kontakt z drugim człowiekiem jako podstawa orientacja na zasoby szacunek i uwzględnienie emocjonalności zorientowanie na działanie, przeżywanie i konflikt poczucie własnej skuteczności tworzenie pozytywnej koncepcji siebie aktywacja sił autoleczniczych wykorzystanie procesów związanych z dynamiką grupy uwzględnienie czynników systemicznych