Operacja Szoter (, Miwca Szoter; dosłownie „Operacja Policjant”) – izraelska operacja wojskowa przeprowadzona podczas I wojny izraelsko-arabskiej w dniach 24–26 lipca 1948 roku przeciwko siłom arabskich milicji na południe od Hajfy. Operacja była prowadzona na północnym froncie walk. Całość operacji zakończyła się taktycznym i strategicznym zwycięstwem Izraelczyków.
Tło wydarzeń Rejon nadmorskiej równiny położonej pomiędzy Tel Awiwem a Hajfą zajmował ważne strategicznie położenie w Mandacie Palestyny, ponieważ przebiegały tędy wszystkie drogi komunikacyjne łączące równinę Szaron z żydowskimi osiedlami zlokalizowanymi w Galilei. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu żydowskiemu. Arabowie odmówili jednak uznania podziału Palestyny i doprowadzili 30 listopada do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. W trakcie jej trwania arabskie milicje atakowały żydowskie konwoje, paraliżując w znacznym stopniu komunikację w obszarze nadmorskiej równiny. Dawid Ben Gurion podjął decyzję o przejęciu kontroli nad arabskimi wioskami położonymi w tym rejonie, aby w ten sposób pozbawić arabskie milicje oparcia w tutejszej ludności. Opanowano wówczas kilkanaście arabskich wiosek. W wielu z nich doszło do przymusowych wysiedleń ludności.